Γενικά για την Θεραπεία της Ψυχογενούς Ανορεξίας

Η θεραπεία της Ψυχογενούς Ανορεξίας εξαρτάται από το στάδιο και την σοβαρότητα των παραμέτρων που την χαρακτηρίζουν (απώλεια βάρους, ΔΜΣ, χρονιότητα, βαρύτητα κ.α.). Σε κάθε περίπτωση είναι δύσκολη και μακροχρόνια, απαιτώντας συχνά την συμβολή πολλών ειδικών. Απαραίτητη είναι η δέσμευση και η συνέπεια όλων των εμπλεκόμενων πλευρών. 

Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία δημιουργήθηκε από τον Beck (1991) και στην περίπτωση της Ψυχογενούς Ανορεξίας περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά: 

  1. Είναι βραχείας διάρκειας (εβδομαδιαία βάση σε περίοδο μερικών μηνών).
  2. Οι στόχοι συμφωνούνται μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου 
  3. Η θεραπεία έχει δομή και έχει ως επίκεντρο τη σταδιακή επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων που αφορούν την αντίληψη απέναντι στην τροφή, το σχήμα και το βάρος του σώματος όπως επίσης και των υπολοίπων δυσκολιών του θεραπευόμενου
  4. Η έμφαση δίνεται στο “εδώ και τώρα” δηλαδή το παρόν και καταφεύγει λιγότερο από άλλες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις στο παρελθόν.

Ο θεραπευτής και ο θεραπευμένος συνεργάζονται προκειμένου:

A. να καθορίσουν μια από κοινού κατανόηση των προβλημάτων 

B. να αναγνωρίσουν το πώς αυτά τα προβλήματα επηρεάζουν τις σκέψεις, τις συμπεριφορές και τα συναισθήματα του ασθενούς, καθώς και την καθημερινή του λειτουργικότητα

Γ. Ο θεραπευτής υιοθετεί έναν ενεργό ρόλο ως προς την καθοδήγηση του θεραπευόμενου κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Στόχοι της Θεραπείας των Ενηλίκων

Υπάρχει ποιοτική διαφοροποίηση μεταξύ της θεραπείας Ενηλίκων και Εφήβων με Ψυχογενή Ανορεξία. Όσον αφορά τους ενήλικες, οι απώτεροι στόχοι περιλαμβάνουν την διόρθωση της συμπεριφοράς του ατόμου απέναντι στο φαγητό. Βασική είναι επίσης η εξάλειψη των “απαγορευμένων τροφών”, η αναδόμηση των δυσλειτουργικών πεποιθήσεων και η εκμάθηση δεξιοτήτων επίλυσης προβλημάτων. 

Μέσω της Ψυχοεκπαίδευσης ο θεραπευόμενος αναπτύσσει λειτουργικούς τρόπους διαχείρισης των συναισθημάτων και τρόπους βελτίωσης του αισθήματος της ανεπάρκειας. 

Ο θεραπευτής εφαρμόζει ένα εύρος γνωστικών και συμπεριφορικών στρατηγικών όπως Τεχνικές Χαλάρωσης και Διαχείρισης θυμού. Αυτές επικεντρώνονται στην επεξήγηση της σχέσης Σκέψης, Συναισθήματος και Συμπεριφοράς. 

Στόχοι της Θεραπείας των Εφήβων

Αρχικά ο θεραπευτής μαθαίνει στον έφηβο να αναγνωρίζει και να προσδιορίζει τα συναισθήματά του, ώστε να αυξήσει την ανοχή του στις αρνητικές καταστάσεις. Η ατομική ψυχοθεραπεία επικεντρώνεται στα χαρακτηριστικά που μειονεκτούν (στοιχεία προσωπικότητας). Η συνεργασία με την οικογένεια κρίνεται συνήθως επιθυμητή κυρίως όμως απαιτείται στους εφήβους. Στόχος της θεραπείας είναι ο έφηβος να μην αποφεύγει, απασχολούμενος με  ζητήματα φαγητού, βάρους και τις αρνητικές συναισθηματικές του καταστάσεις που άρνηση επιτέλεσης των αναπτυξιακών καθηκόντων της ηλικίας του.  

Για παράδειγμα, αν ο έφηβος αγωνίζεται ακόμη με ανάγκες προηγούμενων σταδίων, όπως η απόλυτη εξάρτηση από τους γονείς καθώς και η  άρνηση εμπλοκής του σε κοινωνικές σχέσεις και να αρχίσει σταδιακά να ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες και προσδοκίες της ενήλικης ζωής, τότε το να τεθούν ορισμένοι στόχοι ανεξαρτητοποίησης.

Στην θεραπεία περιλαμβάνονται επίσης συνεδρίες με τους γονείς, είτε για να συγκεντρώσει ο θεραπευτής από αυτούς πληροφορίες που ενδεχομένως ο έφηβος να μην αποκαλύπτει, είτε για να τους παρέχει την κατάλληλη εκπαίδευση ώστε να εκτείνουν τις δεξιότητές τους.